از اين‌رو ابن جحاف از او بيمناك بود . او را متهم كرد كه با السيد و قشتاليان بر ضد او توطئه مىكند . البته اين تهمتى باطل بود ؛ زيرا چون السيد و سپاه قشتالى او در سال 487 ه / 1094 م وارد بلنسيه شدند ، ابن طاهر نتوانست تحمل كند كه در شهر بماند و با جمعى از اكابر شهر از آنجا برفت . چندى در شاطبه درنگ كرد تا اوضاع ديگرگون شد و السيد بمرد و مرابطون بر بلنسيه مستولى شدند و بار ديگر سلطهء اسلام بدان شهر بازگرديد . در اين هنگام ابن طاهر به شهر بازگشت . در اين ايام سالخورده و رنجور و خسته و بيمار بود . چند سال ديگر بزيست تا در سال 507 ه / 1113 م در سنى كه از نود سال گذشته بود ديده از جهان فروبست . « 17 » ابن بسام سالهاى آخر حيات او را چنين خلاصه مىكند كه : « ابو عبد الرحمان ابن طاهر آنقدر در اين جهان زيست كه شاهد مرگ چند تن از رؤسا و محنت مسلمانان در بلنسيه به دست طاغيه الكنبيطور شد . و اين شهر مرزى در سال 488 به دست او افتاد . » « 18 »

--> ( 17 ) . ابن الابار : الحلة السيراء ، ص 188 و 189 . فتح بن خاقان : قلائد العقيان ، ص 56 به بعد . المغرب فى حلى المغرب ، ص 247 و 248 . ابن الخطيب : اعمال الاعلام ، ص 160 . ( 18 ) . ابن بسام : الذخيره ، قسمت سوم ( نسخهء خطى ) ، برگ 5 الف .